Computerclub Houthem
Archief Uit de oude doos het bestuur 2007 De oude tijd ongeveer 1998 met veel oude bekenden Een reproductie van ons 10 jarig bestaan Nieuws van 2017 Een reproductie van ons 15 jarig bestaan
Zo’n dertig jaar geleden had ik nog nauwelijks enig besef van computers. Er was in mijn leven ook helemaal geen link daarnaartoe. Maar vandaag de dag zijn er veel linken met de computer, want bijna elke dag doe ik er wel iets mee. En hoe is dat nou zo gekomen? Wel, ik kreeg werk op een drukkerijtje, ik kreeg de leiding over een groep mensen die moeilijk aan het werk konden komen. De bedoeling was het om ze bekend te maken met het drukkersvak en alles wat daar bij hoort. En daar hoorde ook het werken met een computer bij, want alles wat er gedrukt werd, kreeg eerst vorm op de computer. Wat er na het computerwerk allemaal voor nodig was om het gedrukt te krijgen, zal ik de lezer hiervan besparen, want nu gaat het allemaal automatisch en drukkerijen zoals er toen waren, vind je nu denk ik haast alleen nog in een museum. Ben ik dan al zo oud? Ach, dat is natuurlijk relatief, maar nee, ik vind van niet. Maar als ik naar mijn jeugd kijk, ik was tiener in de jaren 60, toen hadden wij geen auto, geen televisie, nauwelijks een telefoon, maar wel een radio. En ‘s  morgens zat ik naast de radio te luisteren naar de spannende hoorspelen over de avonturen van Suske en Wiske. Kijk ik nu, zo’n 50 jaar later, en dan luistert de jeugd echt niet meer naar hoorspelen, dan maken ze zelfies, blogs, appen ze, streamen ze, en wat al niet meer, waar we toen helemaal geen weet van hadden! Nu heeft bijna iedereen een smart telefoon, een smart tv, een smart auto zelfs … Maar of dat allemaal nu wel zo “smart” is, dat vragen steeds meer mensen zich af. Maar ja, het is nu eenmaal in gang gezet en het heeft zo’n vaart genomen, dat het niet meer terug te draaien is. Wat in de afgelopen 50 jaar ontwikkelt is, daarvan is in honderd jaar daarvoor nog niet een honderdste deel gebeurd. En nu hebben we een nieuwe wasmachine nodig. Oei, ook allemaal elektronisch computergestuurd, maar ja, het wasbord van mijn oma, tja, dat was niet smart genoeg
Column Juli Het is al weken gort droog en onze tuin ligt er verdort bij. Want water geven is nu niet gewenst. Ja, door ons wel, maar door de overheid niet. En wij zijn brave burgers, dus dit wordt een gort droog stukje. Kleverig ook. Want door de warmte plakt het toetsenbord van de computer nogal. Ach, als het alleen het toetsenboord maar is. Maar wat minder is, het wordt een uitstekend wespen jaar. Dat was in het nieuws. Ik wilde dat eigenlijk niet horen, want ja, ook bij ons in de kas werd door onze buur een wespennest ontdekt. En die steken. Haar twee keer maar liefst. Dus daar moest wat aan gedaan worden. Eerste dachten we, uitroken die wespen. De buur had een imkerpak waarmee een van ons de rook zou kunnen doen. Maar bij nader inzien leek ons dat niet voldoende. Stel dat ze daar alleen maar heel kwaad van worden. Wat doorgaans de meest voor de hand liggende reactie is van wespen, toch? En dan vroegen we ons af, is het niet zielig voor die wespen, om ze iets aan te doen? Nou, ze vonden het ook  niet zielig om de buur twee keer te steken. En die steken zijn best pijnlijk hoor. Ik ben zelf ook wel eens gestoken, dus ik weet er alles van. Dus weg ermee. Maar hoe? Simpel, even op de computer zoeken naar een bedrijf die daar verstand van heeft. En die waren er genoeg. De bovenste meteen maar gebeld. Ja mevrouw, we kunnen komen, maar niet meteen vandaag, over drie dagen kunnen we het nest vernietigen. Oei. Nou ja, het moest. Drie dagen later kwam de meneer. Met wespenpak en wespen spuit. Hup spuiten maar. En dat was dat. Nou ja, er vlogen nog wel wat wespen verdwaasd rond. Maar die zouden er vanzelf ook bij neervallen. En als ze dat niet deden, mochten we bellen en dan kwam hij nog eens. Gelukkig, ze zijn weg. Nu maar hopen dat er geen anderen op het idee komen om zich in onze kas te nestelen …
Column juni
Column Augustus Afgelopen dagen logeerden er twee kleinkinderen bij ons. Daan van bijna 10 en Anne van ruim 7. Maar het was te warm om naar buiten te gaan, dus we vermaakten ons, net alsof het winter was, met de deuren en ramen gesloten, met knutselen en spelletjes. Tot het weer ineens omsloeg. Nou ja, ineens, het was voorspeld, op de tv, in de krant en overal waar je een weersvoorspelling kunt verwachten. Maar eerlijk gezegd geloofden we het nog niet zo helemaal. Dus toen het ’s morgens toch helemaal bewolkt was en het begon te onweren, toen werd het ineens wat geloofwaardiger. Het werd zelfs een bezienswaardigheid. Met de twee kleinkinderen hing ik uit het keukenraam te kijken of er al wat regen uit het wolkendek viel en toen er een paar druppels kwamen, keken we hoe dik die waren. Maar ja, op een gegeven moment begon het echt te regenen, nee, het begon te hozen. En toen werd het interessant. Ja, normaal denk je, ach, het regent. En dat is dat. We zijn immers dat koude natte kikkerlandje. Nou, nu niet meer. Dus, na drie maanden warm zomerweer, zelfs tropisch, kunnen we niet meer spreken van een koud nat kikkerlandje. En al die regen, die “ineens” met bakken tegelijk naar beneden viel, alsof ze alle opgespaarde regen, die volgens de statuten eigenlijk in die drie maanden had moeten vallen, in één keer loosden daarboven, ging niet door de regenpijp. Alsof de regenpijp gekrompen was, of geen zin had om al dat water door te laten. En dat was interessant, want dat werd een grandioze overstroming. En toen werd het ineens toch nog zomer, met de juiste temperatuur, met regen en met wind. Zoveel wind, dat het gelijk van de scheidsrechters oranje kreeg. Nou ja, niet voor hier, maar voor de mensen in Zeeland. De kleinkinderen zijn tevreden weer naar huis gegaan. Daan met een spelletje voor de computer en Anne met een doos lego. Kunnen ze van de winter mee spelen. Want nu kunnen ze weer fijn buitenspelen. En ik ben blij, want eindelijk kan ik ook weer gewoon naar buiten lopen, zonder om te vallen van de hitte. Zouden we echt een tropisch klimaat krijgen in dit kikkerlandje…?